Dzisiaj zmodyfikowany przepis Pascala (z książki: "Po prostu mi to ugotuj!"). Wersja z pozostałymi po ugotowaniu wywaru warzywnego marchewkami, pietruszką i selerem. Z dedykacją dla Keiry :-)

Potrzebujem:
włoszczyzny z gotowania, ja miałam: 4 marchewki, 1 pietruszkę, kawałek pora, kawałek selera.
ostrą papryczkę
ząbek czosnku (ja miałam pokrojony marynowany w oleju - dałam łyżeczkę)
torebka ugotowanego ryżu
2 jajka
łyżeczkę słodkiej papryki
1/3 łyżeczki mielonego imbiru
sól, pieprz
mąkę - ja dosypałam 4 łyżeczki, ilość zależy od gęstości masy

Włoszczyznę kroimy w kostkę, z papryczki usuwamy nasionka (chyba że lubimy na ooooostroooo) i kroimy w paseczki małe. Wrzucamy do miski, wsypujemy ugotowany i ostudzony ryż, wbijamy jajka i mieszamy. Dodajemy przyprawy (w oryginale jest curry, ale tutaj jeszcze nie posiadam) i mąkę i mieszamy do uzyskania lepiącej konsystencji. Smażymy na niewielkiej ilości oliwy. Jak się rozpadają, dodajemy mąki. Ja zwykle robię dzień wcześniej i wszystko jeszcze wiąże się w lodówce.

Smacznego. :-)

Przepis podstawowy:
por (biała część)
czerwona papryka
2 ząbki czosnku
300 g ryżu jaśminowego
5 żółtek
3 łyżki mąki
łyżeczka słodkiej papryki
2 łyżeczki curry
szczypta chili
sól, pieprz

Pora kroimy w julienne (w słupki znaczy), paprykę w drobną kostkę. Podduszamy na patelni, aż zmięknie trochę. Mieszamy w ugotowanym ryżem (który Pascal każe przepłukać przed gotowaniem), dodajemy czosnek i przyprawy, żółtka, mąkę i mieszamy. Jak za rzadkie, dodajemy mąki. Smażymy na oliwie.

Okazuje się, że życiu należy po prostu pozwolić się dziać. Wyjaśnić?

Praktycznie cały ten rok żyłam w strasznym marazmie. Nie wychodziłam z domu, bo i po co, zawaliłam rok na studiach, pogrążałam się w depresji, bo trzeba nazwać rzecz po imieniu. Olewałam znajomych, przed niektórymi wręcz uciekłam panicznie. Chwile chwały (np. wydanie tomu pokonferencyjnego) nie dawały mi radości i poczucia spełnienia. Było naprawdę kiepsko. Do czasu.

Do czasu, wystawcie sobie, blipa. Tego portalu mini-blogów, dzięki któremu poznałam niesamowite osoby (ukłony dla Foo, Orlinosa, Yetiego, Kalego i spółki), zaczęłam wychodzić z domu i cieszyć się tym. Starałam się żyć chwilą i to naprawdę mi dużo dało. Czuję się lżejsza. I chyba na tę chwilę czekał ten dziad Los, który naraz postanowił rzucić mi parę ciepłych słów, otworzyć perspektywy i powiedzieć ustami innych: 'dasz radę'. Poczucie własnej wartości zaczyna się powolutku odbudowywać.

Jak jest teraz? Stoję przed perspektywą wyprowadzenia się z domu, bo dzisiaj oglądałam mieszkanie i ono misiębardzo. Tomek jest nastawiony entuzjastycznie, co wnosi pewien powiew świeżości w nasz związek, któremu powiewów bardzo potrzeba. Julian zasiał mi w głowie pomysł otworzenia księgarni na wydziale (bo nie ma), kusząc tym, że dziekan jest cały za i że w ogóle to spotkania autorskie można by organizować, nowości szybko sprowadzać i ogólnie jak świetne by to było. No byłoby świetne. I być może nawet popełnię to szaleństwo.

Bo życiu należy po prostu pozwolić się dziać.

Wiem, że ludzie nie lubią marudzenia, ale cóż poradzę, że mam ochotę pomarudzić?

Chora jestem. Od dwóch tygodni przeszło, a jakby policzyć dokładniej to od początku miesiąca. Niezaleczone przeziębienie przeszło w zapalenie oskrzeli, z którym walczę już drugim antybiotykiem. Dawno nie miałam takiego załamania zdrowotnego. Utrzymujący się stan podgorączkowy utrzymuje mgłę w mojej głowie bardzo skutecznie. Czuję się jak przejechana przez walec i wcale mi się to nie podoba. Nie lubię uczucia takiej słabości, takiego zmęczenia po prostych czynnościach codziennych (np. po wykąpaniu się). Pięknie się ten rok kończy. Samhain za tydzień ponad i mam nadzieję, że wyzdrowieję do tej pory, potrzebę mam pójścia dl lasu. Dynię wydrążymy jutro - w ramach Halloween. W niedzielę czeka mnie przejażdżka po cmentarzach, w korkach i w tłumie, z zakatarzoną matką i pewnikiem wkurzonym ojcem. Będzie bosko.